Batman Eğitim ve Araştırma Hastanesi acil servisinde geçirdiğim bir gece, yalnızca bir sağlık ortamına değil, aynı zamanda toplumun gençlik damarlarına dair ciddi sorulara açılan bir pencere gibiydi.
Gece saatlerinde peş peşe gelen ambulanslar dikkatimi çekti. İçlerinden 18-20 yaşlarında olduğu anlaşılan, hafif yaralı birkaç genç indiriliyordu. Ancak asıl dikkat çekici olan yaralanmalar değil, onları takip eden ve acil servis içinde oldukça rahat tavırlarla konuşan genç gruplardı.
Konuşmalardan anlaşıldığı kadarıyla ortada bir “hesaplaşma” durumu vardı. Gençler kendi aralarında bir olayın detaylarını tartışıyor, bir tarafın “şikayetçi olmaya cesaret edemeyeceği” gibi cümleler sarf ediliyordu. Bu ifadeler, sıradan bir kavganın ötesinde, organize bir yapı ihtimalini düşündürüyordu.
Daha da dikkat çekici olan, bu gençlerin hastane ortamında neredeyse hiçbir endişe taşımadan beklemeleri, polisin yokluğunda oldukça rahat hareket etmeleriydi. Hatta zamanla sayıların arttığı, bazı “büyüklerinin” gelerek ortamı sakinleştirmeye çalıştığı da gözlemleniyordu.
Tüm bu tablo, insanın aklına kaçınılmaz sorular getiriyor: Bu gençler nasıl bir yapının içinde? Bir araya gelişleri tesadüf mü, yoksa belirli bir düzenin parçası mı? Bir korkunun sonucu mu, yoksa bir güç gösterisi mi? Daha da önemlisi, bu gençler birilerinin yönlendirmesiyle mi hareket ediyor?
Bu soruların kesin cevaplarını vermek elbette kolay değil. Ancak görünen bir gerçek var ki, gençler arasında giderek daha kapalı, daha sert ve daha organize görünümlü grupların oluşması toplum açısından ciddi bir uyarı niteliği taşıyor.
Bu tür oluşumlar yalnızca güvenlik meselesi değildir; aynı zamanda aile yapısının, sosyal bağların ve eğitim süreçlerinin de sorgulanması gerektiğini gösterir. Eğer gençler şiddeti bir çözüm yolu olarak görmeye başlıyorsa, burada hepimizin üzerinde düşünmesi gereken derin bir sorun vardır.
Zaman zaman şehirde yaşanan kavga ve çatışma haberlerinin artması da bu endişeyi güçlendirmektedir. Bir toplumda bu tür olaylar sıradanlaşmaya başlıyorsa, orada sosyal dokuda bir zayıflama var demektir.
Elbette güvenlik güçlerimiz görev başındadır. Polisimiz, jandarmamız ve tüm kolluk kuvvetleri bu tür olayların önlenmesi için çalışmaktadır. Ancak tek başına güvenlik tedbirleri yeterli değildir. Toplumun, ailelerin ve eğitim kurumlarının da bu sürecin içinde aktif rol alması gerekir.
Gençleri bu tür yapılardan uzak tutmanın yolu yalnızca müdahale değil, aynı zamanda önleyici sosyal politikalar ve güçlü bir toplumsal bilinçtir.
Unutmamak gerekir ki, göz ardı edilen her sorun zamanla büyür. Ve eğer bu tabloya sadece seyirci kalınırsa, bugün küçük gibi görünen yapılar yarın çok daha büyük toplumsal sorunlara dönüşebilir.