Bizim çocuk hayat basamaklarını bir bir geçiyor. Zeki ve becerikli olmasına rağmen, başladığı bütün işler yarım kalıyor.
İlk okulu birincilikle bitirmesine rağmen, bütün arkadaşları ortaokula girdi o okumayı bıraktı. Babası onu Medreseye gönderdi orada da zeki olduğunu gösterdi, fakat gençlik yılları buradan ekmek çıkmaz düşünüp, onu da yarıda bıraktı. Gurbete gitti seyyar satıcılığı hiç yapamadı,Tekfen adlı bir Şirkette Çelik konstrüksiyon işlerinde çalıştı, tam usta olmuşken askere gitti o da yarım kaldı.
Asker dönüşü İnşaat işlerinde soğuk demir işlerine başladı, birkaç senede orada da başarısını gösterdi, fakat bu ona göre bir iş değildi onu da bıraktı. Okumak her zaman hayalinde idi, bir gün bir kitap haneye gitti Ortaokulun bütün kitaplarını aldı kendi kendine okumaya başladı, dokuz ay sonra dışarıdan girdiği Ortaokulu 15 günde bitirdi. Bizim çocuk hiç soluk almadan bu sefer Lise, onu da İki senede bitirdi, Liseyi bitirdiği zaman bir çocuk babası ve bu gün TÜPRAŞ olan TPAO da işe girmişti, o zamanlar bu kurumda çalışmak bir ayrıcalık idi, fakat Bizim çocuk pes etmedi, ertesi sene Üniversite sınavlarına katıldı, iyide bir puan aldı, o zaman okullarda sağ sol çatışması, ve ana baba önerisi ile okumayı da orda bıraktı.
Bizim çocuğun zekası ve becerisi onu kısa sürede TÜPRAŞ ta dikitleri üstüne çeken biri yaptı, hayatın baharı 27 yaşlarında girdiği TÜPRAŞ'ta 18 sene sonra 44 yaşında henüz işin tadını almamışken, bazı siyasetçilerin yanlı tutumlarından dolayı, emekliye sev edildi. Henüz gençtir işe ihtiyacı var, emekli maaşı çok az, o çırpınıp yol yordam ararken Emekli olduğu kurumdan bir Şev ona dedi ki gelip TÜPRAŞ a müracaat et işler çok Müteahhitlik yaparsın, bu bizim çocuğun kafasına yattı, emekliğin henüz bir haftası geçmişti müracaat etti, o zamanki TÜPRAŞ müdürü buna çok sevindi, çağırıp ona yol gösterdiler oda kural gereği kendine bir şirket kurup ihalelere girdi.
3 mart 1998 günü emekliğin üstünde tam tamı 43 gün sonra, Bizim Çocuk işçi olduğu yerden işveren oldu, o artık çalışan değil çalıştıran idi, 15 sene boyunca bizim çocuk başarılı bir şekilde bu Müteahhitlik işini yaptı. 38 senelik eşi amansız bir akciğer hastalığına yakalanmıştı, bu bizim çocuğun iş hevesini tamamen kırdı, iki sene boyunca onun tedavisi ile uğraştı, sonunda yedi çocuk anası 55 yaşında yaşama veda etti, bu durum bizim çocuğun iş hayatına nokta koymasını beraber getirdi. İşini tamamen bir yakınına devir edip, bundan sonraki yaşamı çok sevdiği yazar olacaktı.