Geçmiş yıllarda ağzımızın sağlıklı olup olmadığını anlamak için sadece ağız içine bakılırdı. Şimdi ise psiko-sosyal faktörler de dahil edildi. Çünkü tırnak yeme gibi davranışlar ağız içinden ziyade bir psiko-sosyal durum olarak karşımıza çıkmaktadır ve ağız sağlığını tehlikeye sokmaktadır. Tırnak yeme kısaca bir ya da daha fazla parmağı ağza sokmak ve tırnakları ısırmak olarak tanımlanabilir. Dişlerle sürekli ısırılan parmak, hem tırnak olarak hem de tırnak eti ve çevresi olarak zarar görür. Tırnak yeme davranışsal bir rahatsızlık gibi görünse de bilişsel olarak bu durumu tetikleyen faktörler vardır. Sözgelimi aşırı ve sürekli stres, kaygılı ve endişeli olmak, yas, kayıp, depresyon, yalnızlık…
Tabii bu konu ile ilgili yeterli araştırmanın olmaması tırnak yeme bozukluğuna nasıl müdahale edeceğimiz noktasında işleri zora sürükleyebiliyor. Tırnak yeme davranışında bulunan bir bireye ilk müdahale için akla Davranışçı Terapi yaklaşımı gelse de Bilişsel Davranışçı Terapi de uygulanabilmektedir. Kliniğe başvuran kişiye göre terapi yaklaşımı değişmelidir. Çoğu zaman eklektik yaklaşmak hem terapist için hem de danışanın iyileşmeye verdiği direnci kırmak için sağlıklı olacaktır.
Biliyoruz ki tırnak yeme davranışını her ne kadar an içinde oluşan durumlar ortaya çıkarsa da ortaya çıkaran o anlar tıpkı birinci dünya savaşını başlatan Sırp tetikçisi gibidir. Terapide ilerleyen süreçlerde boşluk ve noksan bir durum oluşmaması için anamnezin çok iyi alınması gerekmektedir. Özellikle çocukluk çağına ayrı bir parantez açılmalıdır. Zira epidemiyolojiye baktığımızda, insidansın 4-6 yaş arasında seyir aldığını görürüz. Ben her ne kadar böyle söylesem de Türkiye ve dünya literatüründe genellikle okul dönemi çocuklar yahut ergenlik dönemindeki bireyler araştırmaların konusu olmuştur.
Literatürü yine incelediğimizde görüyoruz ki tırnak yeme davranışı/bozukluğu bir başka psikolojik probleme veyahut hastalığa eşlik etmektedir. Tırnak yeme; obsesif-kompulsif bozukluğu, dikkat eksikliği ve hiperaktivite, Tourette sendromu, ayrılma anksiyetesi ve depresyon gibi problemlere/hastalıklara eşlik edebiliyor. Bu durum tedavi veya terapiyi zorlayabilmektedir. Çünkü tırnak yemeyi, kişi kendi için bir rahatlatma aracı olarak görebilir. Bu oluşan husus, bilişsel çarpıtmanın bir neticesidir.
Tırnağını yiyen bir çocuğa caydırıcı cezalar verilmemelidir. Çocuk dikkatleri üstüne çekmek ya da ilgilenilmek istediği için bunu yapabiliyor. Bu yüzden etkili bir çözüm olması için tırnaklara zeytinyağı, acı biber veya sevilmeyen bir boya yahut kokusu kötü bir makyaj ürünü sürülebilir. Tabii tüm bunlar bir uzmanın( Psikolog veya psikiyatrist) verdiği ev ödevleri sonucunda yapılmalıdır. Çünkü bu konu için bir uzmana başvurmak her halükarda sağlıklı olacaktır.