Hayat hikayesiyle ulusal basında belgesellere, haberlere ve dizilere konu olan efsanevi ismin vefatı, başta Konya halkı olmak üzere tüm Türkiye'de derin bir hüzün yaratmıştır. Sultan Özcan'ın cenazesi, vefat ettiği günün ikindi namazını müteakip Karatay ilçesindeki Kağnıcılar Mezarlığı'nda kılınan cenaze namazının ardından dualarla toprağa verilmiştir.
"Kırmızılı Kadın" Sultan Özcan Kimdir?
Konya sokaklarının en renkli ve en hüzünlü simalarından biri olan Sultan Özcan'ın hafızalara kazınan yaşam öyküsü şu şekildedir:
- Doğumu ve Gençliği: 1952 yılında Aksaray'ın Ortaköy ilçesine bağlı Cumali köyünde dünyaya gelmiştir.
- Hüzünlü Aşk Hikayesi: Henüz 15 yaşındayken aşık olduğu ilkokul öğretmeniyle evlenmiş, eşinin tayinleri sebebiyle Hakkari ve Giresun gibi farklı şehirlerde yaşamıştır. Çocuk sahibi olamamaları, şiddetli kıskançlık krizleri ve aile içi şiddet nedeniyle yaklaşık 25 yıl süren evliliği 1995 yılında boşanmayla sonuçlanmıştır.
- Psikolojik Süreç: Yaşadığı derin ayrılık acısının ardından memleketine dönen Özcan, annesini de kaybedince Konya'daki ağabeyinin yanına taşınmış ve tek odalı bir müştemilatta yaşamaya başlamıştır. Yaşadığı travmalar sebebiyle 2006 yılında kendisine "duygu durumu bozukluğu" teşhisi konulmuş ve yüzde 80 engelli raporu verilmiştir.
Kırmızı Rengin Sırrı Neydi?
Sultan Özcan'ın hayatını tamamen kırmızıya adamasının arkasında iki farklı duygusal sebep anlatılmaktaydı:
- Eşinin Beğenisi: Hikayelerden birine göre, evli olduğu dönemde eşinin kırmızı kıyafetli bir kadını beğenerek "Ne kadar güzel" demesi üzerine, eşinin dikkatini çekmek ve onun sevgisini yeniden kazanmak amacıyla kırmızı giymeye başlamıştır. [1, 2]
- Kültürel Etkilenme: Kendisiyle yapılan eski röportajlarda ise Hakkari'de yaşadığı yıllarda kırmızı yöresel kıyafetler giyen bir kadından çok etkilendiğini, kırmızıyı o günden sonra bir yaşam biçimi haline getirdiğini ifade etmiştir. Boşanmanın ardından kıyafetlerinden rujuna, çantasından evindeki tencerelere kadar her şeyi kırmızıya çeviren Sultan Özcan, her gün otobüsle Konya merkezine gelerek Eski Garaj, Zafer Meydanı ve Aziziye Camii çevresinde güler yüzüyle insanlara neşe saçmaktaydı. [1, 2, 3]
Muhabir: YUSUF UYANIK
