Bütün toplumlarda, bütün oluşumlarda da her zaman bir alt birimleri vardır, örneğin bir devletin Başkenti, vilayeti, kazaları, köyleri ve mezraları vardır, toplum bu şekilde idare edilir, bu doğal ve gereken bir oluşumdur.

    Elbette inanç  olarak telaffuz ettiğimiz dinlerinde alt birimleri vardır, dinlerin alt birimleri her zaman bu dinin mensuplarına öncülük etmiş, o inanca göre topluma yön vermişler.     Burada bazı olumsuzluklarda olmamış değildir, ben bu yazı dizisinde bu olumsuzluk ve nedenlerini objektif bir şekilde açıklamaya çalışacağım.      İslam dininde tarikatların tarihi çok eski ve çok yünlüdür, “Kadiri” xıı ci yy. da, Şeyh Abdulkadir Geylani. “Nakşebendi” xıv yy. Asya da Bahaeddin Nakşibendi tarafından kurulup Orta Doğuya yayılmıştır. Bunların kolları bir çok Tarikat bu günde vardırlar. birde bu tarikatların bir geçmişi, bir de sistemi vardır      Her tarikatın bir ana merkezi vardır, tarikatın en büyük şeyhi burada olur, birde bu merkeze bağlı, büyük şeyhin halifelik verdiği bağlı yerel şeyhleri vardır.      Tarikatın ana merkezinde şeyhlik babadan oğula geçer, ve bağlı bulunan halifelerde de durum aynıdır, bir çok zamanlar hani Devletlerde kardeşlerin taht kavgasına benzer, Şeyhlik makamı da kardeşleri birbirine düşürür, deyim yerindeyse taht kavgası çıkar, ama hiçbir zaman bu ölümle sonuçlanan bir duruma gelmemiş.      Tarikatların bir diğer meselesi de ekonomi, bu Şeyhlerin kontrolündeki Tarikatlar günümüzün Cemaatler gibi her şeyi havadan sudan almazlardı.     Bazı varlıklı kişiler onlara katkıda bulunsa da, Bu tarikatların ekonomisi tamamen halka dayanmıyor, onların kendi malı olan geniş arazileri, sürü sürü koyun ve davarları mevcuttur, hatta tekya dedikleri kurum, gelen bütün Müritlerin yemek ve barınma ihtiyacını görür.