Kimi zaman bazı cümleler vardır, bir ülkenin sessiz çığlığını tek başına taşır. Bugün konuşmamız gereken tam da böyle bir gerçeklik: Asgari ücretle geçinen emeklilerin giderek daralan hayatı.
Sözünü ettiğimiz insanlar; yıllarını çalışarak, üreterek, vergisini ödeyerek, ülkenin çarklarını döndürerek geçirmiş emekliler. Ancak bugün geldikleri nokta, çoğu zaman bir yaşam mücadelesinden çok bir “geçinme savaşı”na dönüşmüş durumda.
Bir kira bedelinin 15 bin liraları bulduğu, temel ihtiyaçların her geçen gün arttığı bir ekonomik tabloda, 20 bin lira civarında bir gelirle ayakta kalmaya çalışmak artık sadece zor değil, çoğu zaman imkânsıza yakın. Ev kirası, faturalar, gıda masrafı derken elde kalanla bir ayı tamamlamak, birçok emekli için matematiksel bir denkleme dönüşmüş durumda.
Pazarın son saatlerinde ucuz ürün arayan, “askıda ekmek” uygulamasıyla nefes almaya çalışan, bazen en temel ihtiyaçlarını bile ertelemek zorunda kalan insanlar var. Üstelik bu tablo yalnızca maddi bir sıkışmışlık değil; aynı zamanda derin bir sosyal yalnızlığı da beraberinde getiriyor.
Birçok emekli, yardım istemeyi gururuna yediremiyor. Sosyal destek mekanizmalarına başvurmaktan imtina ediyor. Bu nedenle sorun çoğu zaman görünmez kalıyor, sessizleşiyor. Ama sessizlik, sorunun olmadığı anlamına gelmiyor.
Bugün aynı ülkede, farklı emekli grupları arasında da ciddi bir gelir uçurumu olduğu açıkça görülüyor. Kimi emekliler görece rahat bir yaşam sürerken, kimi emekliler en temel ihtiyaçlarını bile karşılamakta zorlanıyor. Bu fark, toplumsal adalet duygusunu da zedeliyor.
Asıl mesele, bu tabloyu sadece rakamlarla değil, insan hikâyeleriyle okumaktır. Çünkü burada konuşulan şey yalnızca ekonomi değil; yaşamın kendisidir.
Bir emeklinin “yaşıyorum” diyebilmesi, sadece nefes alması değil; insanca yaşayabilmesidir. Fatura ödeyebilmesi, sağlıklı beslenebilmesi, sosyal hayata karışabilmesi, kendini dışlanmış hissetmemesidir.
Bugün gelinen noktada yapılması gereken en önemli şey, bu kesimin sesine kulak vermektir. Siyasetin, tartışmaların ve günlük polemiklerin ötesinde; gerçek hayatın içinden yükselen bu sessiz çağrı duyulmalıdır.
Çünkü mesele artık sadece bir gelir meselesi değil, bir onur ve yaşam meselesidir. Ve hiçbir toplum, en çok emek veren insanlarını hayatın kenarına iterek sağlıklı bir gelecek kuramaz.
