Bazen insanın en çok yorulduğu şey, haberlerin kendisi değil; haberlerin içeriğine alışmak zorunda kalmasıdır. Bugün geldiğimiz noktada, televizyonu açtığınızda ya da sosyal medyaya girdiğinizde karşınıza çıkan manzara artık sadece bilgi değil, aynı zamanda ağır bir toplumsal yük halini almış durumda.
Yurttan haberler diye başlayan bültenlerde çoğu zaman karşılaştığımız tablo ne yazık ki hep aynı: intihar haberleri, kadın cinayetleri, aile içi şiddet, alacak-verecek kavgaları, silahlı saldırılar, gasp olayları, dolandırıcılıklar… Liste uzayıp gidiyor. Ve insan bir noktadan sonra kendine şu soruyu sormadan edemiyor: “Biz bu noktaya nasıl geldik?”
Aynı anda farklı ülkelerin haberlerine baktığınızda ise bambaşka bir tablo çıkıyor karşınıza. Elbette orada da sorunlar var, ancak haber akışı çoğunlukla daha farklı gündemlerle ilerliyor. Bizde ise gündem, çoğu zaman suç ve şiddet ekseninden çıkamıyor. Bu durum sadece medyanın tercihi değil; toplumun içinde bulunduğu gerçekliğin de bir yansıması.
Türkiye’nin bu noktayı hak etmediğini düşünenlerin sayısı az değil. Çünkü bu ülke, dayanışmanın, aile bağlarının, komşuluk kültürünün güçlü olduğu bir coğrafyaydı. Peki ne oldu? Sadece yasalar mı yetersiz kaldı, yoksa cezaların caydırıcılığı mı zayıfladı? Belki de en önemlisi, toplumsal vicdanın yıpranma sürecini yeterince fark edemedik.
Bugün artık sadece ekonomik tartışmalar değil, toplumsal güvenlik ve huzur da en az ekonomi kadar masaya yatırılmak zorunda. Çünkü bir toplumda güven duygusu zayıfladığında, hiçbir ekonomik gösterge tek başına yeterli bir anlam taşımaz.
Bir başka dikkat çekici nokta ise silahlanma ve suç araçlarına erişim meselesi. Zaman zaman medyaya yansıyan “cephanelik gibi evler” haberleri, aslında daha derin bir sorunun işareti. Bu kadar silahın nasıl dolaşıma girdiği, kimlerin elinde toplandığı ve nasıl kontrolsüz hale geldiği ciddi bir şekilde sorgulanmak zorunda.
Öte yandan popüler kültür de bu tartışmanın dışında değil. Dizilerde ve bazı yapımlarda şiddetin normalleştirilmesi, her sorunun silahla çözüldüğü sahnelerin sürekli tekrar edilmesi, toplumun algısını etkileyen unsurlar arasında gösteriliyor. Elbette sanat özgürdür; ancak toplumsal etkisi de görmezden gelinemez.
Asıl mesele şu: Daha güvenli, daha huzurlu bir toplum talep etmek bir lüks değil, temel bir haktır. Bu talebi dile getirmek kimseyi suçlu yapmaz. Aksine, bu ülkeyi seven herkesin ortak beklentisidir.
Bugün ihtiyaç duyulan şey, sadece tespit yapmak değil; çözüm üretmek, ortak aklı harekete geçirmek ve toplumsal yarayı derinleştirmeden iyileştirecek adımlar atmaktır. Çünkü bu memleket, bu karanlık tabloyu hak etmiyor.
