Olmuyor…

Protesto etmek, derse girmemek, basın açıklaması yapmak, kınama mesajları atmak, suçlu arama psikolojisine girmekle olmuyor. Çözüm değil… Yasal dayanaklar çıkarmamak, yetkilendirme yapmamak, öğretmenin elinden baskı unsuru olabilecek sorumluluk ilkelerini almak, öğrenci ve veli karşısında zayıflatmak, kanuni hakları sadece öğrenci lehine/öğretmen aleyhine işler hale getirmek, okul dışı kişi ve unsurlara karşı öğretmeni zayıf bırakarak korumasız ve güvenlik zafiyeti yaratmakla çözüm üretilemiyor. Sendikaların alanlarda sesini duyurmaya yönelik çabalarının zayıf kaldığı ve etki yaratmadığını görüyoruz. Bu konuda sendika yönetimlerini eleştirmek veya çözüm üretememelerini kınamakta yanlış! Çünkü iş sendika örgütü ve sendika yönetimiyle hal olacak bir durum değil. Sendikalar da nihayetinde kendi sınırları dâhilinde hareket eden ve temsil ettiği eğitim camiasının aktörlerinin haklarını korumaya gayreti gösteren merkezi organlar. İşçi sendikalarının yüzyıllara dayanan ücret ve özlük hakları mücadelesinin ortaya çıkardığı güçlü sesi ve direnci ne yazık ki Devlet Memurları açısından söylemek mümkün olmamakta… Memur sendikalarının günümüz koşullarında sendikal bir güç haline gelmesinin son 25-30 yıla ait bir hareket olduğunu söylemek gerekiyor. Ayrıca memurlar, örgütlü devlet yapılanmasında 657 ile belirlenen kanunu ve yasal çerçeveyle görev ve sorumluluklarını yerine getirme zorunluluğu taşıyan önemli bir kitle durumunda. 657 ile sınırlanan haklar ve görev sorumluluğu birçok şeyden mahrum olmalarına yol açmakta. Ne yazık ki ülke genelinde görev yapan bir milyon civarındaki öğretmen kitlesi de Devlet Memuru kimliğiyle mevcut haklar ve özlük ilkelerini taşıyarak eğitim sürecinin merkezi aktörü olma bilincini sürdürme gayreti göstermekte. Öğretmenler de bir memur ve memurluk kimliği öğretmeni kısıtlayıcı birçok unsuru omuzlarına yükleyerek mesleğini yapmasında büyük problemler yaşamasında maddi-manevi sorunlar yaratmakta. Görünen manzara öğretmen camiasının öğrenci/veli karşısında güçsüz kaldığı ve yasal prosedür ile yılların klasikleşen uygulamalarının yarattığı psikolojik etkiler sayesinde mağduriyet yaşamasının kaçınılmaz olmasıdır. Son yıllarda okula elini-kolunu sallayarak gelen bazı velilerin giriştiği saldırı eylemleri, okul idaresi ve Müdür başta olmak üzere öğretmenlere yönelik yaralayıcı/öldürücü girişimleri sayısının artmaya başladığı görülüyor. Garip olan ise veli adı altında çocuğunun hakkını savunma söylemiyle okula saldırma eylemine girişenlerin her seviye ve kesimken birilerinin olması halidir. Eğitimli veya eğitimsiz olması, meslek veya statü sahibi olup-olmaması, sivil veya resmi kimlik sahibi olması ayrımı gözetilmeksizin her türlü saldırganlık davranışına girişen insan sayısının fazlalığı kafa karıştırıyor.