Bir ülkenin geçmişini değerlendirirken hafızamızı tazelemek, bugünü anlamak ve geleceğe daha sağlıklı bakmak zorundayız. 2012 öncesindeki Türkiye ile 2026 Türkiye’sini karşılaştırdığımızda karşımıza nasıl bir tablo çıkıyor? Elbette konuşmamız gereken çok şey var.

Bir sorumlu gazeteci olarak eğri oturup doğru konuşmak gerektiğine inanıyorum. Bugünü değerlendirirken dün yaşananları unutmamak, geçmişin şartlarını hatırlamadan geleceğe ilişkin yorum yapmamak gerekiyor. Bu nedenle gelin, Türkiye'nin 2012 öncesindeki koşullarıyla bugün geldiği noktayı birlikte değerlendirelim.

2012 öncesindeki Türkiye'yi hatırlayanlar bilir. Siyasette ciddi krizlerin yaşandığı, ekonomik sıkıntıların vatandaşın gündelik hayatını derinden etkilediği bir dönemden geçiliyordu. Esnafın yazar kasasını dönemin başbakanının önüne attığı günler hâlâ hafızalarda. Ekonomik darboğaz, siyasi istikrarsızlık ve gelecek kaygısı toplumun geniş kesimlerini etkiliyordu.

Ulaşım altyapısı bugünkü seviyesinden oldukça uzaktı. Yollar, tüneller ve demir yolu yatırımları yetersizdi. Sağlık hizmetlerine erişimde ciddi sorunlar yaşanıyor, hastanelerde doktor ve ilaç sıkıntıları gündeme geliyordu. Enerjide dışa bağımlılık önemli bir sorun olarak karşımızda duruyordu. Üretim kapasitemiz sınırlı, ithalata bağımlılığımız yüksekti. IMF borcu ise ülke ekonomisinin en önemli gündem maddelerinden biriydi.

Elbette bunlar geçmişe ilişkin hatırladığım başlıklardan yalnızca birkaçı. O dönemin sorunlarını ayrıntılarıyla sıralamaya kalksak bir gazete köşesine sığdırmak mümkün olmaz.

Kısacası Türkiye, ekonomik ve siyasi açıdan oldukça zorlu bir süreçten geçiyordu.

Sonraki yıllarda Türkiye'nin önüne yeni bir yol haritası konuldu. Altyapı yatırımları hız kazandı, ulaşım projeleri hayata geçirildi. Köprüler, tüneller, bölünmüş yollar ve yeni ulaşım ağlarıyla ülkenin fiziki altyapısı yeniden şekillendirilmeye başlandı.

Ekonomide önemli gündem maddelerinden biri olan IMF borcunun kapatılması da bu dönemin dikkat çeken gelişmelerinden biri oldu. Türkiye, uluslararası finans kuruluşları karşısında daha bağımsız bir ekonomik yapı oluşturma hedefini öne çıkardı.

Dönemin Başbakanı Recep Tayyip Erdoğan'ın Davos'ta yaptığı ve hafızalara kazınan "One Minute" çıkışı da Türkiye'nin uluslararası arenada daha güçlü bir siyasi duruş sergileme isteğinin sembollerinden biri hâline geldi.

Bu çıkışın ardından Türkiye'nin dış politikadaki iddiaları ve bölgesel rolü daha fazla tartışılmaya başlandı.

Bir ülkenin güçlü olabilmesi için yalnızca yollar, köprüler ve binalar yapması yeterli değildir. Asıl güç, üretebilmekten ve kendi ihtiyaçlarını mümkün olduğunca kendi imkânlarıyla karşılayabilmekten geçer.

Türkiye de özellikle son yıllarda savunma sanayisinde önemli yatırımlara imza attı. İnsansız hava araçları, savunma sistemleri, füze teknolojileri, yazılımlar ve çeşitli askeri platformlarda yerli üretim kapasitesi geliştirildi. Savunma sanayisinde ihracat yapan ülkeler arasına girilmesi, bu alandaki dönüşümün dikkat çeken sonuçlarından biri oldu.

Elbette her şey tamamlanmış değil. Hâlâ aşılması gereken engeller, geliştirilmesi gereken teknolojiler ve artırılması gereken üretim kapasitesi var. Ancak geçmişle kıyaslandığında savunma sanayisinde önemli bir mesafe alındığını da teslim etmek gerekiyor.

Türkiye'nin önündeki en önemli meselelerden biri de yıllardır devam eden terör sorunu ve bunun ülkeye çıkardığı ekonomik, sosyal ve insani maliyettir.

Yıllarca güvenlik sorunları nedeniyle yatırımların geciktiği, kaynakların üretim yerine çatışmalara ayrıldığı bölgelerimiz oldu. Oysa bir ülkenin kalkınması için öncelikle huzur ve güven ortamının sağlanması gerekiyor.

Bu nedenle iç barış, kardeşlik ve toplumsal uzlaşma çabaları büyük önem taşıyor. Geçmişte sonuçsuz kalan girişimlere rağmen barış arayışının devam etmesi gerektiğine inanıyorum.

Özellikle Güneydoğu Anadolu Bölgesi için huzur ortamı yalnızca güvenlik meselesi değildir. Aynı zamanda istihdam, turizm, tarım, sanayi ve yatırım demektir.

Batman'dan Şırnak'a, Diyarbakır'dan Hakkâri'ye kadar bu coğrafyanın gerçek potansiyelini ortaya çıkarabilmesi için huzurun kalıcı hâle gelmesi şarttır.

Bugün Türkiye'nin enerji alanındaki en önemli gelişmelerinden biri de Gabar Dağı'nda yürütülen petrol üretim faaliyetleridir. Yıllarca terörle anılan dağların bugün enerji üretimiyle gündeme gelmesi, bölgenin geleceği açısından önemli bir değişimi temsil ediyor.

Cudi ve Gabar çevresindeki enerji kaynakları, Türkiye'nin dışa bağımlılığını azaltma hedefi bakımından büyük önem taşıyor.

Ancak burada asıl mesele yalnızca petrol çıkarmak değil. Bu kaynakların ülke ekonomisine, bölge insanına, istihdama ve yeni yatırımlara katkı sağlamasıdır. Yer altı zenginliklerinin yer üstünde refaha dönüşmesi gerekiyor.

2026 yılına geldiğimizde Türkiye'nin eğitim, sağlık ve ulaşım alanlarında da geçmişe göre önemli ölçüde farklılaştığını görüyoruz.

Bugün Anadolu'nun birçok şehrinde üniversiteler bulunuyor. Devlet hastaneleri, şehir hastaneleri ve eğitim araştırma hastaneleriyle sağlık altyapısı genişledi. Hava ulaşımı daha fazla şehre yayıldı. Demir yolu, kara yolu ve lojistik yatırımlarıyla ulaşım imkânları geliştirildi.

Elbette hastanelerde randevu sorunları, sağlık personeli ihtiyacı, eğitimde fırsat eşitsizliği ve ulaşımda çözüm bekleyen meseleler hâlâ var. Bunları görmezden gelmek doğru olmaz. Yapılan yatırımları takdir etmek kadar eksikleri dile getirmek de gazeteciliğin sorumluluğudur.

Gelelim vatandaşın bugün en çok hissettiği konuya: Ekonomi.

Enflasyon, hayat pahalılığı, kira fiyatları, gıda maliyetleri ve alım gücündeki düşüş toplumun önemli bir bölümünü zorlamaya devam ediyor. Çevremizde yaşanan savaşlar, küresel ekonomik gelişmeler ve enerji piyasalarındaki dalgalanmalar da Türkiye ekonomisini etkiliyor.

Ancak bu sorunların çözümü için yalnızca dış gelişmeleri gerekçe göstermek yeterli değildir. Üretimin artırılması, tarım ve hayvancılığın desteklenmesi, sanayinin güçlendirilmesi, eğitimli iş gücünün yetiştirilmesi ve ekonomik istikrarın sağlanması gerekiyor.

Türkiye'nin en büyük avantajlarından biri genç nüfusu ve üretim potansiyelidir. Avrupa ülkeleri yıllar içinde ekonomik ve siyasi iş birlikleriyle bugünkü seviyelerine ulaşırken Türkiye de kendi imkânlarıyla önemli bir gelişim süreci yaşadı.

Fakat artık hedefimiz yalnızca geçmişten daha iyi durumda olmak olmamalı. Vatandaşın refahını yükselten, gelir dağılımını iyileştiren, gençlere gelecek umudu veren ve üreticiyi güçlendiren bir ekonomi oluşturmalıyız.

Şunu açıkça ifade etmek isterim: Geçmişte kaybedilen yıllarımız oldu. Bugün de çözüm bekleyen çok sayıda sorunumuz var. Hiçbir ülkenin kalkınma hikâyesi kusursuz değildir. Önemli olan yanlışlardan ders çıkarmak, eksikleri kabul etmek ve doğru adımlarla yoluna devam etmektir.

Atalarımızın güzel bir sözü var: Zararın neresinden dönülürse kârdır.

Türkiye'nin önünde hâlâ hayata geçirilmesi gereken çok sayıda proje, değerlendirilmesi gereken büyük fırsatlar ve aşılması gereken sorunlar bulunuyor. Sanayide, tarımda, hayvancılıkta, teknolojide, eğitimde ve sağlıkta daha ileriye gitmek zorundayız.

Benim temennim; Türkiye'nin ekonomik sıkıntılarını geride bıraktığı, üretimin arttığı, gençlerin iş bulabildiği, emeklinin rahat nefes aldığı, çiftçinin kazandığı ve hiçbir vatandaşımızın kendisini yalnız hissetmediği güçlü bir ülke hâline gelmesidir.

Çünkü bir ülkenin gerçek büyüklüğü yalnızca yaptığı yollarla, ürettiği silahlarla veya ulaştığı ihracat rakamlarıyla ölçülmez. Vatandaşının refahıyla, huzuruyla, adalete olan güveniyle ve geleceğe umutla bakabilmesiyle ölçülür.

Bugün geçmişi konuşuyorsak yarını daha iyi inşa etmek için konuşmalıyız. Dün yapılanları da bugün yaşananları da doğru değerlendirmeli, başarıları takdir ederken eksikleri de cesaretle dile getirmeliyiz.

Yazılacak daha çok şey var. Ben bugün yalnızca birkaç önemli başlığa değinmek istedim. Umarım geçmişe dair hafızamızı tazelemiş, bugüne dair bir değerlendirme yapabilmişizdir.

Unutmayalım; güçlü Türkiye, ancak huzurlu, üreten, adil ve refah içinde yaşayan bir toplumla mümkündür.

Hoşça kalın, sağlıcakla kalın.