Bazen yaşadığımız toprakların değerini anlamak için uzaklara bakmak, başka coğrafyalardaki insanların hayatlarına tanıklık etmek gerekiyor. Çünkü sahip olduğumuz bazı güzellikler, alışkanlıklarımız nedeniyle bize sıradan gelebiliyor.
Zaman zaman YouTube'da farklı ülkeleri gezen insanların hazırladığı belgeselleri izlerim. Bu belgeseller benim için yalnızca birer seyahat videosu değil, aynı zamanda dünyayı tanımanın, farklı kültürleri anlamanın ve insan hayatının ne kadar değişken olduğunu görmenin bir yoludur. İnternet, benim için dünyaya açılan bir pencere gibidir.
Geçtiğimiz günlerde izlediğim bir belgesel, uzun süre zihnimi meşgul etti. Bir gezgin, Alaska ile Rusya arasındaki bölgede bulunan bir adaya gitmiş, orada yaşayan insanların kültürünü ve zorlu yaşam koşullarını kayıt altına alıyordu. Bir aileye misafir olmuş, onlarla birkaç gün geçirerek hayatın orada nasıl sürdüğünü anlamaya çalışıyordu.
Yaz mevsimi olmasına rağmen hava oldukça soğuktu. Doğa, insanların yaşamını şekillendiren en büyük güçtü. İnsanlar avlanmayı bir hobi ya da keyif olarak değil, hayatta kalabilmek için yapmak zorundaydı. Çünkü orada yaşam, bizim alışık olduğumuzdan çok farklıydı.
Gezgin, ailede eğitim görmüş gençlerden biriyle sohbet etmeye başladı. Önce yaşadığı yeri sevip sevmediğini sordu. Genç, hiç tereddüt etmeden yaşadığı yeri sevdiğini söyledi. Oranın sakinliğini, özgürlüğünü ve kendine özgü yaşamını benimsediğini anlattı.
Ardından gelen soru ise çok daha düşündürücüydü:
“Dünyaya buradan ne söylemek istersin?”
Gencin verdiği cevap, aslında belgeselin en çarpıcı bölümüydü.
Dünyadaki insanlara yaşadıkları coğrafyanın herkes için aynı imkânları sunmadığını anlatmak istediğini söyledi. Yaklaşık sekiz ay boyunca kar ve soğukla mücadele ettiklerini, hayvancılık yapamadıklarını, narenciye yetiştiremediklerini, buğday ekemediklerini anlattı. Ekmek gibi bizim sofralarımızın vazgeçilmez bir ürünü bile onlar için uzaklardan getirilen, ulaşılması güç bir nimetti. Hatta bazı evlerde ekmek bulunmadığını ifade etti.
İşte o an ekranın karşısında kendi kendime düşündüm:
“Çok şükür Allah’ım! Bana bu güzel vatanda yaşamayı nasip etmişsin.”
Bizler bazen sahip olduklarımızın farkına bile varmıyoruz. Sabah kalktığımızda çeşmemizden akan suyu, soframızdaki ekmeği, meyveyi, sebzeyi, güneşi ve dört mevsimi çoğu zaman sıradan kabul ediyoruz.
Oysa dünyanın birçok yerinde insanlar bizim günlük hayatımızın doğal bir parçası olarak gördüğümüz bu imkânlara ulaşabilmek için büyük mücadeleler veriyor.
Bizim topraklarımızda buğday yetişiyor, arpa yetişiyor, narenciye yetişiyor. Hayvancılık yapılıyor, bağlar ve bahçeler ürün veriyor. Bir bölgemizde kar yağarken başka bir bölgemizde güneş insanları ısıtıyor. Bir tarafta kış yaşanırken başka bir yerde baharın güzellikleri görülebiliyor.
Elbette Türkiye'nin her bölgesi aynı iklim şartlarına sahip değil. Kuraklıkla mücadele eden, su sıkıntısı yaşayan, geçim derdi çeken insanlarımız da var. Ülkemizde ekonomik sorunlar, hayat pahalılığı ve vatandaşlarımızın gündelik yaşamını zorlaştıran pek çok mesele bulunuyor. Bunları görmezden gelmek elbette mümkün değil.
Ancak sorunlarımızın olması, sahip olduğumuz nimetlerin değerini bilmemize engel olmamalı.
Dünyanın farklı coğrafyalarına baktığımızda karşımıza birbirinden farklı hayatlar çıkıyor. Kimi insanlar yılın büyük bölümünde buzulların ve dondurucu soğukların arasında yaşam mücadelesi veriyor, kimileri ise çöl sıcakları ve susuzlukla mücadele ediyor. Bazı bölgelerde tarım yapmak neredeyse imkânsızken bazı yerlerde insanlar temiz suya ulaşmak için kilometrelerce yol yürümek zorunda kalıyor.
Türkiye ise coğrafi konumu, iklim çeşitliliği, verimli ovaları, su kaynakları ve doğal zenginlikleriyle önemli avantajlara sahip ülkelerden biri.
Bütün bunları düşündüğümde bir başka gerçeğin daha farkına varıyorum: İnsanın dünyaya geldiği coğrafya, hayatının en önemli belirleyicilerinden biri.
Alaska'daki genç, belgeselde ekonomik imkânlarının daha iyi olması hâlinde bile bazı ihtiyaçlarını yaşadığı yere ulaştırmanın kolay olmadığını anlatıyordu. Çünkü mesele yalnızca para değildi. Coğrafya, iklim ve doğa şartları da insan hayatını doğrudan etkiliyordu.
Bu sözler bana önemli bir gerçeği hatırlattı: Para her şeyin çözümü değildir. Bazen en büyük zenginlik, yaşadığınız coğrafyanın size sunduğu doğal imkânlardır.
Bizler Türkiye'de yaşıyoruz. Bu topraklarda doğduk, büyüdük. Belki günlük hayatın telaşı içerisinde ülkemizin güzelliklerini yeterince fark edemiyoruz. Ancak biraz uzaklara bakıp başka insanların yaşamlarına tanıklık ettiğimizde sahip olduklarımızın ne kadar kıymetli olduğunu daha iyi anlıyoruz.
Elbette ülkemizin daha iyi olması için çalışacağız. Ekonomik sorunların çözülmesini, vatandaşlarımızın refahının artmasını, üretimin güçlenmesini ve herkesin daha güzel şartlarda yaşamasını isteyeceğiz. Bunlar en doğal hakkımızdır.
Fakat bütün bunları yaparken sahip olduğumuz nimetleri de unutmayacağız.
Ben izlediğim o belgeselden sonra bir kez daha şunu düşündüm: İyi ki bu topraklarda doğmuşum. İyi ki dört mevsimin yaşandığı, bereketli toprakların bulunduğu, güneşin doğduğu, suyun aktığı bu güzel ülkenin insanıyım.
Belki her şeyimiz mükemmel değil ama sahip olduğumuz güzellikler de küçümsenecek gibi değil.
Unutmayalım; bazen dünyanın en büyük zenginliği, içinde yaşadığımız toprağın bize sunduklarını fark edebilmektir.
Türkiye'mizin kıymetini bilelim. Bu güzel vatanın, bu bereketli toprakların ve bize sunulan nimetlerin değerini unutmayalım.
Allah ülkemizin birliğini, beraberliğini ve bereketini daim eylesin.
Hoşça kalın, sağlıkla kalın.
