Herkesin gördüğü ama kimsenin fark etmediği insanlar vardır. Yanınızdan geçerler, bir bankta otururlar, aynı sokaklarda yürürler. Vardırlar ama sanki hiç yokmuş gibi davranılırlar. İşte onlar, hayatın görünmez insanlarıdır.
Görünmez olmanın tek bir tarifi yoktur. Kimi için gözlerden uzak kalmak, kimi için kalabalıkların arasında fark edilmemektir. Oysa insanın bir bedeni, bir yüzü, bir sesi ve anlatacak binlerce hikâyesi vardır. Ancak bazen bütün bunlara rağmen kimsenin dikkatini çekemez. İşte buna ben görünmez adam olmak diyorum.
Aslında etrafımıza biraz daha dikkatli baktığımızda ne kadar çok görünmez insan olduğunu fark ederiz. Bir parkın köşesinde tek başına oturan yaşlı bir adam, bir bankta saatlerce vakit geçiren genç bir insan ya da her gün aynı sokaktan geçen, fakat kimsenin dönüp yüzüne bakmadığı biri…
Hepsi toplumun içinde ama bir bakıma toplumun dışında yaşıyor.
Bu insanların kimisi yaşını almış, hayatın yorgunluğunu omuzlarında taşıyan yaşlılardır. Kimisi ise genç olmasına rağmen hayata tutunamamış, işi, gücü, malı, mülkü olmayan ve kendisine toplumda bir yer edinememiş insanlardır.
Asıl mesele de burada başlıyor. İnsanların değeri ne yazık ki çoğu zaman sahip olduklarıyla ölçülüyor. Paranız varsa, iyi bir arabanız varsa, üzerinizde pahalı kıyafetler taşıyorsanız insanlar sizi daha fazla fark ediyor. Ama bunların hiçbiri yoksa kalabalığın içinde kaybolup gitmeniz işten bile değil.
Peki, insan gerçekten ne zaman görünmez olur?
Bence insan, söyledikleri duyulmadığında, düşünceleri önemsenmediğinde, selamı karşılıksız kaldığında ve varlığı kimsenin umurunda olmadığında görünmezleşmeye başlar.
Bazen ben de kendimi böyle hissediyorum. Bir bakıyorum, etrafımda kimse yok. Bir selam veren, hâlimi hatırımı soran, yürüyüşüme ya da orada oluşuma dikkat eden yok. İnsan ister istemez kendisini yalnız ve kimsesiz hissediyor.
İddiam şu ki bu duygu yalnızca bana ait değil. Birçok insan zaman zaman aynı duyguyu yaşıyor. Üstelik çoğumuz bunun farkında bile değiliz. Kalabalıkların arasında dolaşıyor, insanlarla aynı ortamları paylaşıyor ama içten içe kimsenin bizi gerçekten görmediğini düşünüyoruz.
Bazıları bu görünmezliği ortadan kaldırmak için farklı yollara başvuruyor. Marka kıyafetler giyiyor, pahalı telefonlar alıyor, lüks araçlara sahip olmaya çalışıyor. Çünkü dikkat çekmenin ve fark edilmenin yolunun bunlardan geçtiğine inanıyor. Fakat insanın üzerindeki markalar değişse de içindeki yalnızlık her zaman değişmiyor.
Çünkü görünür olmak başka, değer görmek bambaşka bir şeydir.
Görünmezliğin ilacı sosyalleşmek ve paylaşmaktır.
İnsanın kendisini ait hissettiği bir çevresi, kapısını çalabileceği dostları, derdini anlatabileceği insanları olmalı. Samimi bir arkadaş grubu, güçlü aile bağları ve karşılıklı güvene dayanan ilişkiler insanı hayata bağlar.
Bunlar olmadığında insan, kendi dünyasına kapanmaya başlar. Zamanla konuşmaktan, paylaşmaktan ve insanlarla iletişim kurmaktan uzaklaşır. Sonunda da kalabalıkların içinde yalnızlaşır.
Peki, kendisini görünmez hissedenler ne yapmalı?
Öncelikle kendi kabuğuna çekilmemeli. Bir derneğe, sosyal dayanışma kuruluşuna veya ortak ilgi alanlarına sahip insanların bir araya geldiği topluluklara katılmalı. Kendisine yeni hobiler edinmeli, yeni insanlarla tanışmalı ve hayatın bir yerinden yeniden tutunmalı.
Unutmayalım ki insan yalnızca nefes aldığı için yaşamış sayılmaz. Bazen birinin sizi merak etmesi, hâlinizi hatırınızı sorması, bir fincan çay eşliğinde sizinle sohbet etmesi bile hayata yeniden bağlanmanız için yeterlidir.
Belki de hepimizin biraz daha dikkatli bakmaya ihtiyacı var. Çünkü yanımızdan geçen, parkta tek başına oturan veya sessizce bir köşede bekleyen insanların anlatacak hikâyeleri var.
Bir gün siz de görünmez adam olabilirsiniz. Ya da belki şu anda birilerinin gözünde zaten öylesiniz.
O hâlde çevremizdeki insanlara biraz daha dikkat edelim. Bir selamı, bir tebessümü, bir hâl hatır sormayı çok görmeyelim.
Çünkü bazen bir insanın ihtiyacı olan tek şey, bir başkasının gözünde hâlâ var olduğunu hissetmektir.
Bugünlük de bu kadar…
Hoşça kalın, görünür ve değerli kalın!
